Ik had gehoopt mensen te kunnen raken met mijn verslag en de foto's die ik van Lena d'r blog heb gehaald. Dat is dus gelukt. Iedere persoon extra die ik kan bereiken is voldoende. Is er eentje extra. Zaterdag hebben we geen foto's gemaakt ivm ramadan. Marianne is gelijk het internet opgedoken, omdat ze zich afvroeg of de media hier niets mee deed. Wel dus...ze vond een uitzending van Nova.
Ik geloof zelfs dat Lena de link ook op haar Blog had geplaatst. Ik heb hem nog even apart vermeld bij berichten, samen met de link naar de filmtrailer van Welcome. Mijn moeder en mijn tante waren geschokt, alhoewel ik mn moeder wel van te voren had ingelicht over wat ik ging doen.
Sinds mijn voornemen om een benefiet uit de grond te stampen voor dit doel loop ik al tegen muurtjes op. Onverschilligheid, antipathie en ga zo maar door. Er werd gewaarschuwd dat ik niet bekend moest maken dat ik dit voor de vluchtelingen van Calais zou doen, omdat het me dan niet zou gaan lukken. Tja dat is dus niet mijn stijl. Ik doe dit met mijn hart en ga voor niemand verstoppertje spelen. Ik kom al jaren in Spiritueel centrum de Heksenketel en ik wil voor hen dit doel verwezenlijken. Spiritualiteit wordt gelukkig al steeds meer geaccepteerd in onze samenleving. Het maakt mij tot wie ik ben. Ik hang het normaal niet aan de grote klok, maar schaam me er ook niet voor. Het is mijn ding.
De eigenaresse van de Heksenketel en haar medewerkers gaan al jaren iedere week naar Calais en ik heb hier heel veel respect voor.
Ook hoe hun met andere mensen omgaan. Ze oordelen niet en geven hulp aan wie het wil ontvangen. Er zouden meer van zulke mensen moeten zijn. Maar goed. We zijn wie we zijn.
Ik had beloofd het vervolg neer te tikken dus dat ga ik dan ook doen. Met maar één ding voor ogen. Mensen bewust maken en hopen dat ze straks een klein steentje bijdragen.
Na aankomst op de camping konden we even bijkomen en bijkletsen. Het was heerlijk weer en we zaten gemoedelijk bijeen in het zonnetje. Henny kwam ondertussen aan met de boodschappen, en niet lang daarna gingen we eten. Brood, stokbrood en beleg.
Na het eten was er werk aan de winkel. Auto's gingen open en sommige tasjes werden aangevuld met schone shirts en een enkele spijkerbroek. Overal kwam wel wat vandaan. Flessen olie, zakken aardappelen, netten met uien, pakken meel/bloem. Allemaal donaties van mensen die hun kast of zelfs de supermarkt in waren gedoken. Hier werden apaprte tassen van gemaakt zodat de vluchtelingen zelf een warme maaltijd konden maken. Stichting Salam was nog met vakantie en zou pas volgende week weer beginnen met voedsel uitdelen in de vorm van een warme maaltijd. Er werd wat meel, eieren, olie, uiene en tomatenpuree apart gehouden, en toen konden we op weg.
Als eerste kwamen we bij een soort van Laadperron. De auto's werden aan de zijkant geparkeert. Een vrachtwagen die het terrein op kwam rijden keek even vreemd op en zocht vervolgens een andere plek om zijn pauze te houden. Wagens gingen open en er werd een bepaald aantal tasjes uit de auto gehaald er kwam een krat komkommers tevoorschijn waarmee de tasjes werden aangevuld. Voor ieder tasje een komkommer erbij. We waren met ruim 15 man, waaarvan we met een aantal de tasjes naar de eerste vluchtelingen brachten. Hier zaten zo'n vier groepjes verspreid over de hele lengte van het perron. hier staan ook zelfgebouwde hutjes die regelmatig door de politie vernietigd worden. Soms zelfs drie keer op een dag. Je moet maar niks te doen hebben, ga je toch leuk vluchtelingetje pesten.
 
 
De tasjes werden onderling verdeeld.
Maar er zijn altijd mensen, die ondanks de geboden hulp niet tevreden zijn. Waar ik me in de luren zou laten leggen, bleef Lena onverbiddelijk. Vol bewondering kijk ik haar na. Ze lachte zelfs terwijl er eentje compleet uit zn stekker ging. Ze negeerde hem volkomen. Dit was twee keer in twee weken, voor hem de volgende keer dan maar niks. Bij de wagens aangekomen liep daar een dronken man met zn fles halfvol in zn handen te schelden op die Hollanders. Wat hij precies zei weet ik echt niet, maar het was echt niet om te bedanken. Droes gaf opdracht om in te stappen en weg te rijden voor dit zou escaleren. De man was 4 koppen kleiner dan Johan maar bleef hem uitdagen.
Hij was er op uit om een rel te ontketenen en toen dat niet lukte ging hij maar met stenen gooien. Dat begon goed 
Volgende stop was de jungle. Opredelijke afstand stopten we eerst om de tasjes te verdelen over een aantal wagens voor de verschillende groeperingen. Komkommers erbij en de extra tasjes verdelen. Hier was alleen de bus van Fred met aanhanger nodig. De rest van de wagens bleef op een soort van parkeerplaatsje staan. Te voet gingen we naar de plek waar de Afghanen inmiddels al in een lange rij stonden te wachten. ook Sylvie van Stichting Salam is aanwezig.Er waren twee jongens die zouden helpen met uitdelen, en één of twee geloof ik die toezicht hielden. Ook Sylvie stond toe te kijken Wij hielden de aanhanger in de gaten, zodat die niet even leeggeplukt zou worden terwijl ze aan de andere kant bezig waren met uitdelen. Tja die mensen hebben honger, dus dat kan je verwachten. Het uitdelen verliep rustig en het viel me weer op dat vooral de sigaretten direct uit de tasjes werden gevist. Alsof ze een schat in handen kregen. Ik rook niet, dus kan me er niets bij voorstellen, maar die sigaretten zijn voor hen erg belangrijk. Wim legt me uit dat door het roken de honger minder voelbaar is, dat even de zorgen verminderen. Ondertussen zijn de tasjes uit het busje op en gaan we verder met de aanhanger. Dit houdt in dat er geen sigaretten meer bij zitten. Ik kijk naar de nog steeds lange rij vluchtelingen. Er schijnt geen einde aan te komen. Ik zeg het tegen Fred en die legt uit dat ze, zodra ze een tasje hebben de Jungle in lopen, hun tajse droppen bij iemand die hierop let en vervolgens weer in de rij aansluiten. Ik zou denk ik hetzelfde doen. Je hebt honger en een tweede of misschien wel derde tasje lonkt op de uitdeelplaats. We moeten opletten dat de vluchtelingen aan één kant van de wagen blijven anders is het overzicht zoek.
Ik hoor achter me een vreemde plop of klap, twee keer achter elkaar, maar kijk niet op of om. Vervolgens is er paniek. Een Fransman zakt bloedend in elkaar. De aanhanger wordt dichtgemaakt en Fred rijdt hem weg om de wagen verderop in een zijstraat te parkeren. direct wordt er eerste hulp verleend en de hulpdienst gebeld. Sylvie van Salam belt een ambulance.
De dader is gevlucht, die vind je echt niet meer. Later wordt duidelijk waarom de man klappen heeft gehad. Het is een rijke Fransman die daar regelmaig op zoek schijnt te zijn naar jonge knullen. Sylvie kijkt lelijk als ze het uitlegt.
Ondertussen kamp ik met hevige buikkrampen. Niet NU he? Puffend probeer ik al heen en weer lopend de krampen de baas te kunnen. Maar het wordt alleen maar erger. Geen wc in de wijde omtrek te bekennen. Ik krijg het benauwd, omdat ik in gedachten al helemaal onder zit. Gelukkig had ik nog wc papier in de wagen liggen en zoek een plek in de bosjes. Wat een armoe. Mij overkomt het nu...eenmalig....in de jungle kunnen ze niet anders. Geen wc, geen wc papier, geen chloor voor de nare luchtjes of een wc verfrisser. Gewoon met de billen bloot in moeder natuur. Nou ik vind het maar niks en enigszins beschaamd loop ik terug. GertJan klinkt bezorgd, maar als hij ziet dat het weer wat beter gaat begint hij te grinniken. Fijne vent 
Samen lopen we terug en niet veel later arriveert de ambulance. Ondertussen loopt er een woedend blaffende hond aan de andere kant van het hek. DE man gaat naar het ziekenhuis en wij moeten door. De jongens die hebben geholpen met uitdelen gaan met Fred mee om hun tasjes op te halen. Er zit wat extra's in voor hun hulp.
We rijden door naar het volgend punt. Een aantal Afrikanen geloof ik bij lege panden, sommige zijn aan het voetballen. De ketel heeft in het verleden een aantal keren voetballen meegenomen. Tasjes en sap worden uitgeladen terwijl de Roffaboys even mee voetballen. Dan gaan we verdernaar de volgende groep. De weg is opgebroken dus we moeten omrijden. We rijden door een wirwar van straatje door Calais en komen uiteindelijk aan bij een punt waar ik in eerste instantie niemand zie. Alleen een jonge knul komt hard aanrennen, omdat hij ons langs had zien rijden. Hij begroet ons hartelijk en de wagens gaan open. Tasjes, pakken sap, komkommers en appels. Na een klap op de toeter zie ik een paar hoofden over het muurtje verschijnen. We worden hartrelijk begroet en de spullen worden meegenomen. Boven op het muurtje zie ik een vrouw zitten. De eerste vrouw die ik die dag heb gezien, de enige eigenlijk, verder zijn het alleen maar mannen. Inmiddels begint mijn buik weer erg vervelend te doen. Ik moet terug naar de auto anders gaat het niet goed, mijn wc papier is op en ik hoop dat als ik niet beweeg dat gerommel ook ophoudt. ik baal, want ik wil helpen. Zo had ik het niet voorzien.
Hierna moeten we nog twee punten bezoeken. Terwijl we het terrein afrijden zie ik een man achter de gordijnen staan met een foto-camera. Doe maar lekker. Het is volgens mij nog steeds strafbaar om vluchtelingen te helpen en verraders rusten niet. Als hij nu naar buiten was gekomen en een paar hondermeter had gelopen had hij beter beeld gehad.
Bij het volgende punt blijf ik in de wagen zitten en niet veel later komt Wim op me af. Ik moet opschuiven, hij gaat rijden want ik heb duizelingen en dat is niet verstandig. Ronaldo gaat met Fred mee.
De laatste groep kunnen ze niet vinden en we vertrekken naar de camping. Patrick rijdt langs het ziekenhuis en geeft daar de autosleutels af van de gewonde Fransman.
Onderweg krijgen we nog alcoohol controle en Patrick weet nog een cadeautje los te peuteren omdat hij dat in Nederland ook krijgt als beloning (de BOB sleutelhanger). Hij krijgt een blaaspijpje geloof ik. 
Op de camping vertrekt iedereen naar de caravan en ik duik, de toiletten in. Dit voelt echt niet goed. Ik ga een keertje op stap.
Bij de caravan duik ik in een stoel en hou me rustig. Ik heb het erg koud. De zon is inmiddels verdwenen en er waait een windje. Brrrrr. Wat een rund ben ik. Slecht voorbereid op stap. Geen jas geen trui....Maar goed wat zeur ik. Ik heb jongens en mannen in een overhemdje zien lopen, die slapen in die kou. Er komen her en der jassen en vesten vandaan, dus echt superkoud heb ik het even niet meer. Er zijn drie Afgaanse mannen meegekomen, die voor ons gaan koken. Inmiddels is de zon onder en er wordt een kampvuur aangestoken.
Oeps de aanmaakblokjes etc zijn allemaal al weggeven. En wij domme hollanders kunnen dan slecht een vuurtje doen ontbranden.
Poppo , een van de mannen weet wel hoe het moet. Hij krijgt een plastic AH tas en steekt deze aan, en het brandende plastic zorgt ervoor dat het hout begint te branden.
De mannen duiken het keuketje weer in en maken van de achtergehouden meel, eieren, uien, aardappelen en olie een heerlijke maaltijd voor 20 personen in de piepkleine caravan.
Het duurt even, maar uiteindelijk zitten we om 23.00 uur aan een heerlijke warme maaltijd. Iedereen smult, ik zou wel nog meer lusten, maar houdt me in. Ik heb weinig trek om halverwege Nederland een paar keer te moeten stoppen, omdat mijn darmen weer opspelen. Het voelt allemaal rustig aan en ondanks dat het al behoorlijk laat is ben ik nog niet moe.
Na 0.00 uur vertrekken we weer richting Nederland. We maken nog één stop in Belgie om te tanken en knallen dan door naar huis. Vlakbij Breda trek ik het echt niet meer, ik begin dubbel te zien van vermoeidheid en Helga rijdt het laatste stuk naar huis. Ik knipper twee keer met mn ogen en we rijden de afrit bij Capelle af. GertJan brengt me verder naar huis en om 04.30 lig ik vol van de opgedane indrukken in mijn warme bedje.
Ik vond het een erg indrukwekkende ervaring!  | 
